Вялікую ласку маю

Filed under: Нумары,Стаўбцоўшчына - родны край |

Родная вёска Старына – дарагі сэрцу куток. Кожны раз знаходжу ў ёй нешта новае, адметнае, здаецца, такое, што не траплялася воку раней.  У такія моманты мне часта ўспамінаюцца словы класіка беларускай літаратуры Якуба Коласа: «Малюнкі родныя і з’явы! // Як вы мне любы, як цікавы».

Вёсачка  мая, з кім параўнаць цябе? Мне здаецца, ты падобная на прывабную паненку з тонкім станам, з бяздоннымі вачамі-азёрамі, з лентамі дарог, увітымі ў твае валасы. Я ўяўляю цябе маладзіцай у неверагодным убранні, якое саткана з безлічы крышталікаў лёду і алмазаў інею. Ты любуешся сабой, гледзячы ў люстэрка азёр і рэк, скаваных холадам. Грымне  дзядзька-мароз у свой бубен – і панясуцца, завіруюць сняжынкі- дружкі. Аж дух захопіць! І выйдзеш ты, танцам сваім навекі палоніш сэрца маё, прыкуеш думкамі да цябе адной, непаўторнай, велічнай, недасягальнай. Ты – руплівая ахоўніца: саграваеш, бароніш, зберагаеш.

 Мінуць дні, і ты, прыгажуня-вёска, зменіш убранне сваё. Зазвіняць пералівамі ручаі серабрыстыя. Вясновае сонца абудзіць наваколле, і першыя птушкі, якія вернуцца з адлёту, будуць вітаць цябе.

А затым надзенеш сукенку, сатканую з квеценні садоў, маладой зялёнай лістоты, упляцеш у валасы ленты завораных палёў. Вёска мая, галаву тваю ўпрыгожыць незвычайны вянок з пралесак і сон-травы. Ты патоліш смагу свежым бярозавым сокам, адурманіш галаву водарамі мурагоў і красак. Зменіш ты музыкаў сваіх. Зайграе табе першы майскі гром, залівіста заспяваюць знакамітыя майстры спеваў – жаўрукі і салаўі. Пацешышся пчолкамі і конікамі.

Як увішная і ўдалая гаспадыня паспееш усё: пасееш, пасадзіш, прыбярэш.

Які дызайнер прыкладваў руку да твайго ўбрання?  Улетку на табе будзе стракаты сарафан з рамонкаў і валошак. У руках тваіх тонкіх – чароўная папараць-кветка. Вусны твае будуць мець водар суніц. Неасцярожны рух – і згубіш ты пацеркі свае, і яны разляцяцца безліччу ягад: суніцамі, чарніцамі, малінай, буякамі, ажынамі. Ты зборлівая маладзіца: рыхтуеш, папаўняеш, даглядаеш.

Надыходзіць восень – мяняешся і ты, любая мая вёсачка. Выходзіш мне насустрач з распушчанымі валасамі колеру спелай пшаніцы, стан твой упрыгожваюць ільняныя паясы, на галаве – вянец з кляновай лістоты і гронак рабіны. Песціш мяне, нібы маці дзіця, частуеш, адорваеш  безліччу падарункаў: мноствам ягад і грыбоў, сакавітымі яблыкамі і грушамі.

Табе па сіле ўсё: малаціць, жаць, папаўняць засекі.

 Няма роўных табе, колькі ні шукай! Я часта пытаюся: «Чаму ты, мая вёсачка, такая мілая майму сэрцу?» Мабыць, мілыя сэрцу мясціны непарыўна звязаны з роднымі людзьмі. Усім хачу сказаць радкамі Рыгора Барадуліна:  «Трэба дома бываць часцей, // Трэба дома бываць не госцем». Гэтай простай ісцінай павінен кіравацца кожны, каб быць сапраўдным сынам сваёй Бацькаўшчыны.

Надзея БІЗГЕНЬ, вучаніца Шашкоўскай СШ

Фота Васіля ЗЯНЬКО

РУБРЫКІ

One Response to Вялікую ласку маю

  1. Я тоже выпускница Шашковской СШ. Молодец.Твое повествование о родной деревне -вызвало шквал эмоций.

    Тереза
    Февраль 2, 2016 at 4:45 пп
    Ответить

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Можно использовать следующие HTML-теги и атрибуты: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>